Drzewo stojące w oddaleniu od lasu

Wicher gnie jego konary ku ziemi

Razem z deszczem obdarł je z liści

Czyniąc nagim dla oka

Jeszcze wczoraj dostojne

Wdzięczyło się do gwiazdy

Światło łowiąc tak potrzebne dla życia

Wodę piło z deszczy daleko sięgając korzeniami

Siadałam w jego cieniu w letni skwar

Opierając głowę o pień

Czerpałam pierwotną siłę z jego wnętrza

Podobna temu bytowi

Co kryje jego wnętrze?

Czy aby korniki nie nadgryzły jego duszy?

Teraz dumne

Jutro może trzasnąć jak zapałka pod wichru naporem

Okryta kurtką i kapturem chroniąc głowę

Myślę patrząc na nie

Jak nie dać się wichrom życia?

Wytrzymać napór wiatrów dnia codziennego?

Po niebie płynęły parostatki chmur.

Wiatr delikatnie bujał gałęziami drzew

obsypanych szmaragdowymi liśćmi.

Słońce uwydatniało piegi porannej rosy

na źdźbłach trawy.

W powietrzu czuć było lekki,

powabny zapach rumianków,

znajdujących się pod jej stopami.

Dróżka skąpana w porannym słońca blasku

prowadziła ją nie wiadomo dokąd...

W tęsknocie za wschodem słońca przeszukuję wzrokiem ciemność, chwytając blask odchodzącego dnia...

Nawet największa rzeka zaczyna się

od maleńkich kropel deszczu...